RÓŻANIEC Z BŁ. JANEM PAWŁEM II IV. TAJEMNICE ŚWIATŁA

RÓŻANIEC Z BŁ. JANEM PAWŁEM II IV. TAJEMNICE ŚWIATŁA

I. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie Pan Jezus rozpoczyna swoją działalność publiczną od chrztu w Jordanie. Jan przedstawia Go jako Baranka Bożego, który gładzi grzechy świata i w ten sposób przywraca pokój między ludźmi i Bogiem, oraz pokój między ludźmi, burząc dzielący ich mur - wrogość (por. Ef 2,14). Kiedy później posyłał swych uczniów z misją głoszenia królestwa, polecał im, aby zaczynali swą pracę w każdym domu od pozdrowienia: "Pokój temu domowi" (Łk 10,5). Kiedy i my dzisiaj myślami podążamy nad Jordan, do Ziemi Świętej, którą uświeciły stopy zwiastunów pokoju, przeraża nas ogrom nienawiści, która wywołuje ciągłe walki między Żydami i Palestyńczykami. Jesteśmy zatroskani wszelkimi konfliktami i walkami, które toczą się na całym świecie. Ojciec święty zwraca się do tych, którzy biorą do ręki różaniec, aby modlili się w intencji pokoju: Pilna jest potrzebna wołania do Boga o dar pokoju... Odmawiając różaniec nie można nie czuć się wyraźnie zobowiązanym do służby w sprawie pokoju, ze szczególnym odniesieniem do ziemi Jezusa, nadal tak doświadczanej, a tak bardzo drogiej sercu chrześcijan. II. Objawienie siebie na weselu w Kanie Galilejskiej Sam Bóg sprawił, że zbawienie przyszło przez rodzinę. I nie chodzi tutaj wyłącznie o Najświętszą Rodzinę z Nazaretu, w której narodził się Jezus Chrystus. Zbawiciel dokonuje swego dzieła w każdej rodzinie tak, jak wśród rodziny na weselu w Kanie Galilejskiej, dokonał pierwszego znaku potwierdzajacego Jego zbawczą misję. Każdy człowiek powinien w rodzinie znajdować warunki do życia i rozwoju, a w rodzinie chrześcijańskiej również środowisko do wzrastania w świętości, a więc doświadczania na sobie i pomagania innym w zdobyciu daru zbawienia. Ojciec święty wskazuje nam jednak, że dzisiaj rodzina jest coraz bardziej zagrożona na płaszczyźnie ideologicznej i praktycznej siłami godzącymi w jej jedność. W trudnej sytuacji rodziny właśnie różaniec może być ratunkiem. Powrót do różańca w rodzinie chrześcijańskiej ma być... skuteczną pomocą by zapobiec zgubnym następstwom tego kryzysu znamiennego dla naszej epoki. III. Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia Głoszenie Królestwa Bożego, ze względu na treść nauczania i ze względu na sposób, w jaki Pan Jezus przekazywał dobrą nowinę, gromadziło wokół Boskiego Nauczyciela tłumy. Cieszymy się bardzo, że w naszych Kościołach ciągle widać obrazy, które podczas nauczania Jezusa można było zobaczyć nad Jeziorem Tyberiadzkim, czy na galilejskich wzgórzach. Znane nam są jednak opustoszałe kościoły w niektórych krajach. Z tym większą nadzieją spoglądamy - za zachętą Ojca świętego - ku sanktuariom, gdzie Matka Chrystusa, powierzona Kościołowi przez umierającego Zbawiciela, w dalszym ciągu przyciąga rzesze. Ojciec święty pisze w swym Liście: Pragnę przypomnieć objawienia z Lourdes i z Fatimy; związane z nimi sanktuaria są celem licznych pielgrzymów, szukających pociechy i nadziei. Modlimy się na różańcu, aby trudy wielu pielgrzymów, również do polskich

sanktuariów maryjnych, przyprowadziły do stóp nauczającego Jezusa niejedną Marię i niejednego Nikodema. IV. Przemienienie na górze Tabor Ukazanie Boskiego Oblicza w Synu Człowieczym było potrzebne nie Panu Jezusowi, ale uczniom. Przemienienie Pańskie miało miejsce między pierwszą a drugą zapowiedzią Męki, i było istotnym dopowiedzeniem do tych zapowiedzi, które przerażały apostołów, a nawet budziły sprzeciw. Pan Jezus się przemienił, aby oni się zmienili. Aby w miejsce lęku nabrali otuchy i odwagi. Przemienienie Pańskie zostało dokonane również dla nas, byśmy odmienili swoje życie. Ojciec święty przywołuje w swym Liście świadectwa apostołów Różańca świętego. Zastanawiające jest, że zarówno św. Ludwik Maria Grignon de Montfort, który był wędrownym misjonarzem wzywającym do pokuty, jak i współczesny nam święty Ojciec Pio, który był "męczennikiem" konfesjonału, modlitwę różańcową wskazywali jako znakomity sposób przygotowania się do spowiedzi, a więc do głębokiej duchowej przemiany. V. Ustanowienie Eucharystii Całe bogactwo dokonanego przez Siebie zbawienia Pan Jezus zostawił w Najświętszym Sakramencie Eucharystii. "Kto ten chleb spożywa będzie żył na wieki" (J 6,51). Apostoł jednak przekazuje nam ostrzeżenie: "Kto spożywa chleb lub kielich pije Pański niegodnie, winny będzie Ciała i Krwi Pańskiej" (1 Kor 11,27). Godnego przystępowania do tego Sakramentu uczymy się najlepiej w szkole Maryi, w sanktuariach maryjnych. Ojciec święty przywołuje słowa błogosławionego Bartłomieja Longo, założyciela sanktuarium Matki Bożej Różańcowej w Pompei: Kto szerzy różaniec, ten jest ocalony". To ocalenie przychodzi również przez to, że rozważanie tajemnic różańcowych przygotowuje nas do godnego przyjęcia Ciała i Krwi Pańskiej i godnego dziękczynienia po Komunii św.

Tajemnice Światła

Przechodząc od dzieciństwa i życia w Nazarecie do życia publicznego Jezusa kontemplacja prowadzi nas do tych tajemnic, które ze specjalnego tytułu nazwać można "tajemnicami światła". W rzeczywistości całe misterium Chrystusa jest światłem. On jest światłością świata. Jednak ten wymiar wyłania się szczególnie w latach życia publicznego, kiedy głosi On Ewangelię Królestwa. [...]Każda z tych tajemnic jest objawieniem Królestwa, które już nadeszło w samej Osobie Jezusa.

W tych tajemnicach, z wyjątkiem Kany, obecność Maryi pozostaje ukryta w tle. Ewangelie wspominają zaledwie kilka razy o Jej przygodnej obecności w jednym czy drugim momencie nauczania Jezusa i nic nie mówią, czy była w Wieczerniku w czasie ustanowienia Eucharystii. Jednak rola, jaką pełni w Kanie, widoczna jest w jakiś sposób w całej drodze Chrystusa. Objawienie, które w czasie chrztu w Jordanie dał o Nim bezpośrednio Ojciec, a które w Janie Chrzcicielu odbiło się echem, w Kanie znajdujemy na Jej ustach i staje się ono wielkim macierzyńskim napomnieniem, skierowanym przez Nią do Kościoła wszystkich czasów: Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie. Jest to napomnienie, które dobrze wprowadza w

słowa i znaki Chrystusa w czasie Jego życia publicznego, stanowiąc maryjne tło dla wszystkich "tajemnic światła".

1. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie

Tajemnicą światła jest przede wszystkim chrzest w Jordanie. Tutaj, gdy Jezus schodzi do wody - jako niewinny, który czyni siebie "grzechem" za nas - otwierają się niebiosa i głos Ojca ogłasza Go Synem umiłowanym, a Duch Święty zstępuje na Niego, by powołać Go do przyszłej misji

2. Objawienie siebie na weselu w Kanie

Tajemnicą świtała jest początek znaków w Kanie, gdy Chrystus, przemieniając wodę w wino, dzięki interwencji Maryi, pierwszej z wierzących, otwiera serca uczniów na wiarę.

3. Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia

Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił: Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.

Tajemnicą światła jest nauczanie Jezusa, w czasie którego głosi On nadejście Królestwa Bożego i wzywa do nawrócenia, odpuszczając grzechy tym, którzy zbliżali się do Niego z ufnością, dając początek tajemnicy miłosierdzia, którą On sam będzie realizował aż do skończenia świata, szczególnie poprzez powierzony Kościołowi Sakrament Pojednania.

4. Przemienienie na górze Tabor

Tajemnicą światła w pełnym tego słowa znaczeniu jest dalej przemienienie, które według tradycji miało miejsce na górze Tabor. Chwała Bóstwa rozświetla oblicze Chrystusa, kiedy Ojciec uznaje Go wobec porwanych zachwytem Apostołów, wzywa ich, aby Go słuchali i przygotowuje do przeżycia z Nim bolesnego momentu męki, aby doszli z Nim do radości zmartwychwstania i do życia przemienionego przez Ducha Świętego.

5. Ustanowienie Eucharystii

Tajemnicą światła jest wreszcie ustanowienie Eucharystii, w której Chrystus ze swym Ciałem i Krwią pod postaciami chleba i wina staje się pokarmem, dając aż do końca świadectwo swej miłości do ludzi, dla których zbawienia złoży siebie samego w ofierze.